مسافر بهار

26 دی ماه بود که من با مترو از خونه ی عمه پری داشتم می رفتم خونمون که تو قطار یه حرکت کوچولو از جیرجیرکم رو احساس کردم ناخداگاه لبخند زدم و خیلی خوشحال شدم چون اون روز ها من منتظر تکون خوردنت بودم نمی دونی چقدر ذوق کرده بودم وقتی رقتم خونه زود به بابایی خبر دادم و خوشحالش کردم                 خیلی دوست دارم  ...

27 بهمن من و بابایی رفتیم سونوگرافی تا از وضعیتت تو 20 هفتگی مطلع بشیم و چون به اندازه ای بزرگ شده بودی که جنسییتت مشخص می شد  1 ساعتی منتظر موندیم تا نوبتمون شد و رفیم پیش اقای دکتر. خیلی استرس داشتم  که چه خبری از وضعیتت قرار بشنوم که شکر خدا خبر سلامتیت رو اقای دکتر بهمون گفتن و وقتی بابایی از جنسیتت از اقای دکتر پرسیدن  اقای دکتر گفتن  پسره پسر  قند عسلم امیدوارم  پسر خوبی برامون باشی و باعث افتخارمون ...

نورچشمم دقیقا دو سال و 8 روز از زندگی مشترک من و بابایی گذشته بود که فهمیدیم خدای مهربون تو رو به ما هدیه داده. شکر خدا من و بابایی زندگی خوب و خوشی باهم داریم که با اومدن تو، این خوشی صد چندان شد. الهی فدات شه مامان که انقدر خوبی و مامان رو اصلا اذیت نمی کنی. نانازم روز به روز داری بزرگ تر میشی و من و بابایی از این موضوع خیلی خوشحالیم و برای به دنیا اومدنت لحظه شماری می کنیم. به امید روزی که  با سلامتی به دنیا بیای و همه ی ما رو خوشحال کنی.  وای که چقدر دوست دارم   ...

5 دی امتحان مامان شروع شد، قبلش فکر می کردم با وجود  کوچولوی نازم درس خوندن و رفتن به دانشگاه برام خیلی مشکل باشه اما قندعسلم من رو کاملا درک میکردی و پابه پام بیدار می‌شدی، باهم درس می‌خوندیم، می‌رفتیم دانشگاه  و سر جلسه کمک‌هاتو احساس می کردم به خاطر همین معدل این ترمم بهتر از ترم های قبلم شد.  برا این که  می‌خوام بیشتر مراقبت باشم، تصمیم گرفتم یه ترم مرخصی بگیرم. دردونه‌ی مامان دوست دارم. من و بابایی هم  قول میدیم برای موفقیتت در آینده تمام تلاشمون رو  بکنیم    ...

یه روزه سه‌شنبه من، بابایی، دوست بابایی(عمو محسن) و خانمشون که دوستای خانوادگی خوبی برامون هستن تصمیم گرفتیم برای تماشای فیلم " یه حبه قند " به سینما آزادی بریم. ما قبلا چندین بار با هم سینما رفته بودیم اما این بار برای من و بابایی فرق داشت چون این بار قند عسلمون، پاره تنمون هم همراهمون بود. تماشای فیلم  به همراه تو برامون واقعا لذت بخش بود.  میوه‌ی دلم  دوست دارم.    ...

فدات بشم که خیلی خوش قدمی، از برکات وجودت و به لطف خدای مهربون، ما تونستیم خونه‌ی دلخواهمون رو بخریم  تا تو عزیز دلم با آرامش توش زندگی کنی و بزرگ بشی.    قندعسلم دعات مستجاب شد، امشب شنیدیم خاله سعیده  (دخترخاله ی مامان) هم یه مسافر کوچولو تو راه داره که تقریبا از تو 4 ماه کوچکتره.    جوجوی مامان دوست دارم   ...

20 آبان ساعت 10:30 من و  تو که تو شکم مامان بودی به همراه بابایی رفتیم فرودگاه، ساعت 11:30 هواپیما به سمت اردبیل پرواز کرد و ما بابایی رو تنها گذاشتیم. 2،3 هفته ای تو اردبیل بودیم و خیلی خوش گذشت. دایی امیر هر روز برات خوراکی می خرید  تا من بخورم که تو شبیه دایی شی. تو این مدت دل هر جفتمون برای بابایی خیلی تنگ شده بود. 

13 آذر ساعت 10 مامان وقت  آزمایش تو آزمایشگاه نیلو  داشت، بعد از آزمایش خون باید می رفتم سونوگرافی برای بررسی سلامتت از جهت NT و NB (سندروم داون) و ...  که شکر خدا سالم بودی. با توجه به سونو قبلی ما فکر می کردیم که 13 هفته‌ات است ولی همین سونو  دوم که دقیق تر هم بود کوچولومون رو 14 هفته و 6 روزه نشون داد. اون روز برای دومین بار صدای توپ توپ قلبت رو شنیدم، نانازم  شنیدن صدای قلب مهربونت بهم آرامش میده میبوسمت   ...

اولین هدیه‌ات رو دایی امیر برات خریده که یه جفت کفش خوشگله، مامانی نسرین  هم چند دست لباس مارک دار از امریکا برات سوغاتی آوردن، مامانی زهرا و عمه پری (عمه مامان) هم از مشهد برات لباس 5 تیکه سوغاتی آوردن. دست همشون درد نکنه، مامان از همشون تشکر کرده ولی خودت هم انشاالله بعدا ز به دنیا اومدنت باید از همشون تشکر کنی. 

9 آبان من و بابایی برای دومین بار پیش خانم دکتر رفتیم  تا سلامت قندعسل و مامان رو جویا بشیم که طبق جواب آزمایش، شکر خدا مامان هیچ مشکلی نداشتن و بعد نوبت بررسی سلامت قندعسل رسید. خانم دکتر یه سونو انجام دادن که شکر خدا وضعیت قندعسلمون رو کاملا طبیعی و نرمال نشون داد و ما از این بابت خیلی خوشحال شدیم و شکر خدای مهربون رو بجا آوردیم.   اون روز خانم دکتر گفتن که قندعسل 7 هفته و 3 روزه است و من همون روز برای اولین بار صدای توپ توپ قلب کوچیکت رو شنیدم و از شدت خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجیدم   ...